Ściany z cegły
Opublikowano Listopad 28, 2009
Niejednokrotnie wykorzystuje się starsze metody budowlane w celu osiągnięcia określonych efektów. Przy renowacjach starych obiektów , jak również przy szczególnych zamówieniach indywidualnych nadal stosuje się starsze metody budowania . Ściany stawiane z tradycyjnych i tradycyjnie wypalanych cegieł mają swój określony styl estetyczny i mimo iż da się obecnie osiągnąć efekt starej budowli stosując nowoczesne metody i elementy budowlane wykańczając je niemalże doskonałymi materiałami imitacyjnymi , są szczególne zamówienia i szczególni zwolennicy tradycyjnych materiałów. Jednak jak już wcześniej wspomniałem stare metody i stare elementy budowlane są kosztowne i bardziej czaso i pracochłonne . To też odbiorcy współczesnego budowania tymi metodami stanowią z reguły szczególną i bardziej zamożną grupę odbiorców , nie mówiąc oczywiście o budowaniu z elementów rozbiórkowych z konieczności. Bardzo często zdarza się dzisiaj , że dość licznie występujące budynki powojenne są adaptowane do współczesnych potrzeb ze szczególnym eksponowaniem walorów wizualnych starej zabudowy ceglanej. Tworzone są różnego rodzaju kameralne kawiarenki , sale muzealne , miejsca , w których niezbędne jest utrzymanie określonego klimatu. Ze względu na wymiar cegieł , stawianie ścian z ich użyciem jest bardziej pracochłonne i wymaga ciągłej kontroli. Mniejszym problemem jest jeśli ściana przewidziana jest do otynkowania. Jeśli natomiast cegła i jej spoina ma w projekcie stanowić surowy element dekoracyjny , wówczas na bazie doświadczenia zawodowego trzeba zastosować jeszcze dozę cierpliwości i dokładności. W czasach komunistycznych oraz budowy i odbudowy naszego kraju , w momencie kiedy wkraczaliśmy mozolnie w erę unowocześniania technik i materiałów budowlanych , wstąpiliśmy na etap budownictwa wielkopłytowego. Było to spowodowane gwałtownym wzrostem zapotrzebowania społecznego na budownictwo mieszkaniowe. Aby sprostać ogromnym potrzebom zaczęto produkować ogromne gotowe prefabrykaty , z których szybko stawiano domy niejednokrotnie nie pozbawione wad technicznych. Jednak wtedy liczyła się nie jakość lecz ilość. Masowo wyburzano budynki postawione z tradycyjnej dobrze wypalanej cegły. Powstawało sukcesywnie niemalże darmowe źródło surowca budowlanego. Niejednokrotnie pozwalano na darmowy odbiór cegieł aby w szybszym tempie uporać się z uporządkowaniem miejsca przyszłej budowy i oczyszczeniem terenu. Na miejscu starych , niekiedy zabytkowych budynków powstawały betonowe blokowiska ze smakiem estetycznym bardzo często nie mających nic wspólnego.
Dobry tynk elewacyjny powinien być bardzo łatwo zmywalny. Nie powinien przyciągać brudu ani kurzu oraz powinien być łatwo odnawialny za pomocą malowania bądź nakładania bardzo cienkiej warstwy szpachlu. Tynk położony w odpowiedni sposób powinien służyć nam nawet przez 100 lat. Rodzaj tynku powinno się dobierać do rodzaju powierzchni na jaką będzie on układany ponieważ inne tynki stosuje się bezpośrednio na murze, a zupełnie inne na izolacji termicznej. Gdy układamy tynk bezpośrednio na murze stosujemy tynki trójwarstwowe. Natomiast układając tynk na izolacji termicznej użyjemy tynku jednowarstwowego. Obecnie najczęściej stosuje się gotowe mieszanki tynkarskie, których skład jest bardzo precyzyjnie dobierany i zawiera sprawdzone oraz pewne surowce. Najczęściej tynki przygotowane na budowie (tynki tradycyjne) składają się z trzech następujących warstw: obrzutki (warstwa od 3 do 5mm), narzuty (warstwa od 10 do 15mm) oraz tynku ozdobnego lub gładzi. Niekiedy zamiast stosować warstwy zwanej ‘obrzutki’ możemy zastosować warstwę kontaktowej. Tynki tradycyjne czyli cementowo-wapniowe możemy kłaść na większość ścian zewnętrznych. Tynki cementowe możemy stosować tam gdzie mur ma kontakt z wodą lub wilgocią. Stosuje się je do ścian piwnic lub cokołów. Wyżej opisane tynki są tynkami grubowarstwowymi. Zupełnie innym typem tynków jest tynk cienkowarstwowy który jest znacznie łatwiejszy w wykonaniu. Nakładamy je na warstwie zbrojonej podkładu który przykrywa ocieplenie, ale służy również do pokrywania tradycyjnego podłoża takiego jak: beton , tynk cementowo-wapienny lub cementowy. Istnieje kilkanaście rodzajów tynków cienkowarstwowych które różnią się przede wszystkim stopniem paroprzepuszczalności. Tynki mineralne lub silikatowe dobrze przepuszczają parę wodną co nie powoduje gromadzenia się wilgoci na ścianie. Tego rodzaju tynki cechują się również dużą odpornością na działanie wody. Żywiczne zaś są bardzo szczelne co powoduje podniesienie się stopnia odporności (są także odporne na deszcz ). Przepuszczalność jest bardzo ważna cechą przegród budowlanych ponieważ zasada konstruowania każdej przegrody zewnętrznej jest liczona od wewnątrz. Stosujemy warstwy o coraz mniejszym oporze dyfuzyjnym. Działania te mają na celu stawianie parze wodnej oporu poprzez materiał przegrody. W przeciwnym wypadku ściana byłaby narażona na zawilgocenie. Cecha ta ma duże znaczenie gdy chcemy odnowić elewację( gdy stary tynk chcemy przykryć nowym). Jeśli ten pierwszy jest paroprzepuszczalny, nie powinno się stosować tynków żywicznych ponieważ w ten sposób utrudnimy wydostawanie się pary wodnej ze ścian na zewnątrz. Powyższe zalecenia dotyczą jednak ścian ocieplonych wełną lub ścian starych domów które nie posiadają ocieplenia. Budynki które są ocieplone styropianem nie stawiają takich warunków. 
To właściwe określenie dla coraz poważniej wykorzystywanego elementu w budownictwie. Wcześniej gips również wykorzystywany był w celach budowlanych jednak jego spory potencjał możliwości na nowo został odkryty i w poważniejszym stopniu zaczęto go stosować nawet do elementów budowlanych pracujących pod wyższymi obciążeniami. Tak jak stało się w przypadku innych materiałów przeważnie cementowych lub cementowo wapiennych , opracowano na bazie gipsu szereg gotowych prefabrykatów usprawniających pracę budowlaną oraz pozwalając dzięki temu na kolejne znaczne obniżenie kosztów budów i skrócenie czasu wykonań. Jako osobliwy składnik mineralny wykorzystano jego szczególne właściwości i dobrano je do propozycji gotowych komponentów budowlanych. Gips jako minerał bardzo pospolicie występujący w naturze do budownictwa wykorzystywano tylko w kilka prostych sposobów. Jednym z nich i zarazem wtedy najpoważniejszym było wypełnianie niewielkich ubytków w ścianach. W estetycznych pracach odlewniczych występował już bardziej powszechnie. Wykonywano z niego formy odlewnicze i figurki. W obecnym etapie rozwoju technologii budowlanych skorzystano z jego unikalnych właściwości termoizolacyjnych , akustycznych oraz powszechności występowania i łatwości pozyskiwania. Jego precyzyjne składniki strukturalne oraz łatwość obróbki stanowi dziś nieodzowny element wykończeniowy pomieszczeń budowlanych w postaci gipsowej gładzi budowlanej. Stworzono z niej pewną gamę produktów do obróbki zgrubnej i obróbki dokładnej – ostatecznej . Ściany wykończone we właściwy sposób przy pomocy gładzi gipsowej są idealnie gładkie , równe , estetyczne , dając poczucie świeżości i idealnej estetyki. Upowszechniły się również płyty gipsowo-kartonowe o różnych parametrach i różnym zastosowaniu. Płyty takie z podziałem na ich wymiary i grubość można również podzielić na płyty wodoodporne w mniejszym lub większym stopniu , jak również posiadają stopnie ognioodporności . Uniwersalność zastosowań tego rodzaju materiału jest zaskakująca. Płyty takie oprócz opisanych wcześniej zalet posiadają znaczny stopień izolacyjności termiczno – akustycznej , co pozwala dzięki ich zastosowaniu wyeliminować szereg innych kosztownych materiałów. Na bazie gipsu zaczęto produkować prefabrykowane ciśnieniowo gotowe bloczki budowlane posiadające szereg technologicznych złącz pozwalających na szybki montaż przy wykorzystaniu opisanych wcześniej unikalnych parametrów. Gips wypalany w wysokiej temperaturze oraz poddawany podczas sprasowywania wysokiemu ciśnieniu , potęguje swoje pozytywne cechy i dobrze służy celom budowlanym.