Remont komina nad dachem
Opublikowano Grudzień 9, 2009
Wystająca ponad dachem część komina jest najbardziej narażona na działanie czynników atmosferycznych, najszybciej ulegają uszkodzeniu zwłaszcza jeśli do ich wykonania użyliśmy materiałów nieodpowiedniej jakości. Najczęściej stosowanym materiałem do budowy zewnętrznego odcinka komina są: cegła pełna, ceramiczna lub silikatowa a na zewnątrz dokowo jest nałożona warstwa tynku. Materiały te niestety z biegiem lat tracą swoją wytrzymałość i się kruszą w skutek czego w najgorszym wypadku może dojść do zawalenia komina. Ocena stanu technicznego komina która wystaje ponad dach jest prosta jeśli dostęp do niej jest łatwy i bezpieczny. Poprzez wstępną ocenę używając lornetki o obejrzeć komin z ziemi bądź przez właz dachowy. Do najczęstszych usterek odcinka komina wystającego ponad dach jest odparzenie się tynku co skutkuje jego odpadaniem. Duża zmienność temperaturowa jak i zmiany atmosferyczne typu deszcz czy mróz w krótkim czasie powodują odspajanie się tynku. Odpadający tynk nie dość że wygląda bardzo nie estetycznie to jeszcze do tego odpadając może uszkodzić poszycie naszego dachu. Ponad to wilgoć zawarta w spalinach i w powietrzu usuwanych poprzez nasz komin wnika w jego ścianki czego skutkiem jest jeszcze szybsze niszczenie go przez mróz. A gromadząca się woda w pęknięciach przyczynia się w bardzo dużym stopniu do szybkiego zniszczenia cegły. Skucie tynku na odcinku komina wystającego ponad nasz dach i założenie nowego wcale nie da nam gwarancji, że po kilku latach tynk znów nie zacznie odpadać ( tyczy się to przede wszystkim kominów które nie posiadają wkładu oraz tych które posiadają liczne kanały wentylacyjne). Aby poprawić trwałość na takim kominie możemy : zastosować preparaty poprawiające przyczepność tynku do podłoża , dodać do zaprawy substancji zwiększającej jej szczelność i mrozoodporność. Zamiast tynkować komin możemy go również zabezpieczyć w inny sposób stosując np. płytki ceramiczne które zastąpią nam warstwę tynku. Trwałość takiej okładziny jest przede wszystkim uwarunkowana tym aby powierzchnia była starannie przygotowana oraz materiałów użytych do klejenia i spoinowania. Poniżej postaram się opisać kolejne etapy prac : zanim zabierzemy się za układanie płytek kominowych musimy zagruntować głęboko wnikającym preparatem, następnie zakładamy izolację z płynnej folii , która jest przeznaczona do wszystkich powierzchni zewnętrznych, przyklejamy nasze płytki zaprawą klejowa charakteryzującą się wysoką elastycznością tak aby pod kafelkami nie pozostały żadne wolne miejsca, wypełnić naszą okładzinę specjalna zaprawą do spoin, za pomocą której wypełniamy całą głębokość szczelin, pozostawienie, ponieważ jeśli nie wypełnimy zagłębień gromadząca się tam woda będzie sprzyjać odpadaniu kafelków po zamarznięciu.
W momencie lub szczególnie w momencie wstąpienia Polski do Unii europejskiej nastąpił szczególnie gwałtowny przepływ nowych materiałów i nowych technologii na nasz rynek budowlany. Dotyczy to także pokryć dachowych , których obecnie występuje u nas cała mnogość. Tak ja i w pozostałych specjalistycznych technologiach budowlanych , tak tutaj rozróżnić można wiele rodzajów pokryć z wielokrotnym podziałem na rodzaj materiału , trwałość , ciężar własny , gabaryty , cele dekoracyjne i wytrzymałościowe. Dla zwolenników tradycyjnych metod budowlanych również przewidziane są dachówki z tradycyjnych i tradycyjnie wypalanych dachówek przy utrzymaniu odpowiednio do tego zastosowanej ceny. Jednak tak jak na całym rynku materiałów budowlanych tak i na rynku pokryć dachowych można dzisiaj dopasować coś do swoich potrzeb oraz do swojego portfela. Tradycyjnie występują dachówki ceramiczne w różnych wzorach i odmianach , dachówki cementowe , blachodachówki – płyty stalowe lub z metali kolorowych pokrywane wielokrotnie komponentami lakierów syntetycznych z przetłoczeniami doskonale imitującymi wzory tradycyjnych dachówek lub wzory współczesne , różnego rodzaju płyty faliste z komponentów żywicznych , pochodnych plastiku i pcv , płyty faliste ze sprasowanej pod ciśnieniem masy bitumicznej wzmacnianej pośrednim szkieletem – tak zwane onduline i jej podobne o różnych odcieniach barwnych i wzorniczych , płytki imitujące płytki łupkowe zdobywające coraz większą popularność oraz całą mnogość typowych pokryć bitumicznych – papowych z szerokim ich podziałem i funkcjonalnością. Praca z gotowymi , estetycznymi elementami pokryciowymi nie jest zbyt skomplikowana , jednak w zależności od ich rodzaju różni się niekiedy znacznie sposobem mocowania i użyciem do tego celu dodatkowych elementów wzmocnieniowych czy też zabezpieczających przed właściwym kryciem. Nowoczesne techniki zamocowań różnie przez różne firmy zostały sprecyzowane i opracowane. Zależne jest to również od rodzaju i specyfiki materiału pokryciowego oraz stopnia zabezpieczenia. Dzisiaj nie wystarczy już zwykłe wbicie gwoździa przez papę w deski. Elementy kształtowe wymagają oprócz gwoździa , czy wkręta , zastosowania odpowiedniej kształtki podtrzymującej całość precyzyjnie dopracowanego profila. Mocowanie blachodachówki i płyty falistej z masy bitumicznej mimo zastosowania tego samego gwoździa czy wkręta z uszczelnieniem różni się miejscem jego mocowania. W bitumicznej płycie falistej jest to górna część fali , natomiast w blachodachówce jest nią dolna część. Wynika to ze specyfiki materiału oraz możliwości wnikania wody z zewnątrz.
Poddasza są jednym z najlepszych miejsc które nadają się na adaptację pomieszczenia mieszkalnego. Poniżej zaprezentuje kilka wskazówek jak prawidło zagospodarować tak przestrzeń aby całe poddasze stało się użytkowe.
Najczęściej rynny są montowane przez dekarzy, ale niektóre elementy a zwłaszcza rynny na zatrzaski możemy założyć sami, korzystając przy tym z instrukcji dostarczonej przez producenta. Lepiej jest jednak skorzystać z pomocy fachowca ponieważ cena jego usługi będzie wynosić 10% samego materiału ale za to uzyskamy gwarancje na wykonaną pracę. Poniżej postaram się opisać jak powinien przebiegać montaż rynien. Jako pierwsze musimy zamocować haki rynnowe. Haki potocznie nazywane Ryndakami, przykręca się do deski okapowej, czasem też do krokwi lub łat. Odległość między hakami dostosowuje się według obciążeń : 50cm w rejonach dużych opadów śniegu oraz do 70cm w mniej śnieżnych rejonach. W pobliżu rur spustowych, narożników i łączników haki mocujące powinny być umieszczone gęściej. Odległość jaka powinna zostać zachowana od zakończenia rynny czy też od krawędzi narożnika oraz obu stron wlotu rury nie powinna przekraczać od 10 do 15cm. Montaż rynien ze zwykłymi hakami najczęściej rozpoczyna się od zamocowania przy leju stanowiącym wlot do rury spustowej najniższego haka. A Następnie mocujemy hak który jest położony najwyżej (ten który jest najbardziej oddalony od leja), rozciąga się pomiędzy nimi mocną linkę lub żyłkę (można ją np. przywiązać do haków), po czym haki mocuje się w taki sposób aby uzyskać spadek rynny około 2-5cm na 1m. Dna pozostałych haków powinny znajdować się w linii wyznaczonej przez linkę lub żyłkę. Niektóre z dostępnych haków umożliwiają niewielką korektę na elementach mocujących. Stalowe haki mocowane na stałe koryguje się poprzez doginanie. Następnym krokiem jest przygotowanie orynnowania. Polega to na przycięciu rynien na taką długość tak aby łączenia nie wypadały w miejscu uchwytów. Jak i wycięcia otworów tam gdzie mają znajdować się kosze spustowe jeśli technologia montażu tego wymaga. Kolejnym etap naszych p[rac jest montaż rynien. Wcześniej przygotowane odcinki rynien wstawia się w uchwyty i łączy się je za pomocą złączek zatrzaskowych, zwracając szczególną uwagę na to by krawędź rynny sięgała do znaczenia umieszczonego wewnątrz złączki. Jest dzięki temu możliwość swobodnego rozszerzania się i kurczenia rynny pod wpływem temperatury. W ten sposób zapobiegniemy ewentualnemu odkształcania się orynnowania. Przed ostatnim etapem jest montaż lejów spustowych i zaślepek. Po zamontowaniu ich na ułożonych rynnach, do rynien wlewa się bardzo dużo wody. Ma to na celu sprawdzenia czy rynny są drożne oraz czy nie powstają zastoiny. Ostatnim już etapem jest montaż rur spustowych. Rury spustowe łączy się najczęściej na wciska, a w miejscach połączeń montuje się obejmami do ściany domu. Obejmy montuje się tylko i wyłącznie pod dolnym kolanem odsadzki oraz pod złączkami czy kielichami łączącymi poszczególne rury. Odległość pomiędzy obejmami nie może przekraczać 2m. 